Nepal, 8ste verslag, van 14 tot 13 april 2018

Hallo allemaal,
Inmiddels zit ik al weer ruim 2 weken in Nepal. Ik heb het reuze naar mijn zin, dank zij de fijne mensen die ik hier inmiddels ken en ontmoet. Het is wat minder avontuurlijk dan elke dag reizen en trekken, maar er zit meer verdieping in wanneer je langer op een plaats verblijft. Lees maar wat ik doe en gedaan heb.

Zaterdag 24 maart, Kathmandu:
Op mijn vrije dag besluit ik om lopend de Monkey tempel (Swayambunath) te bezoeken. Ik vind de route er naar toe via Google map.
Ik doe er bijna 3 uur over, maar dat is geen probleem , want het weer is goed en onderweg kom ik door Thamel en Durbar square die de moeite waard zijn om te bezoeken.Heel wat oude gebouwen op Durbar square staan nog in de steigers nadat ze door de aardbeving in 2015 beschadigd waren. Dat is jammer, want het oogt zo rommelig. Aangekomen bij de heuvel, waar boven op de Monkey tempel zich bevindt, loop ik eerst een andere Hindoestaanse tempel binnen. Hier vindt op dat moment een puja ( eredienst) plaats waarbij priesters dansen en de gelovigen op de grond zittend eenvoudige muziekinstrumenten bespelen. Ik neem ook plaats op een kussen op de grond. De Nepalese mensen om me heen vinden het geweldig, maar ze corrigeren mij ook want ik heb mijn voeten op de vloer en dat is niet toegestaan. Na de dienst nodigen ze me uit voor een maaltijd die buiten , vanuit grote pannen, wordt geserveerd op plastic bordjes. Het is Kheer (zoete rijstpudding) met kikkererwten en melkthee. Heel bijzonder om mee te maken ! Daarna loop ik via een clandestien pad omhoog die alleen bewandeld wordt door Nepalesen, en waar geen entree geld wordt gevraagd. Het is druk want op hun vrije dag vinden de Nepalesen het wel leuk om langs de vele kraampjes te flaneren en de Bhoedistische stupa Swayambunath met de omliggende souvenirs winkeltjes e.a. heiligdommen op de heuvel te bezoeken. Ook het uitzicht op de stad is mooi.
Tot mijn schrik kom ik tot de ontdekking dat ik mijn horloge kwijt ben. Ik ben hem waarschijnlijk verloren doordat het horlogebandje aan vervanging toe was. Rond 15.30 uur loop ik terug, maar ik heb moeite om weer dezelfde terugweg te vinden. Maar uiteindelijk vind ik hem. Onderweg koop ik een nieuw horloge voor 1200 rupies (ca.€10). Ik vind het spot goedkoop voor een merkloos horloge, maar van mijn collega's hoorde ik dat je voor zo' n horloge in Nepal niet meer dan 500 rupies betaalt. Rond 19.00 uur ben ik weer thuis. De hele gastfamilie zit op het stoepje voor hun huis en staan versteld dat ik zolang en vér kan lopen. Maar ik voel me prima, want inmiddels heb ik wel zoveel eelt op mijn voeten gekregen en uithoudingsvermogen opgebouwd dat ik makkelijk 8 uur kan lopen.

Zondag 25 maart, Kathmandu,
Vandaag wordt Rama Navami gevierd in Nepal. Dit is de geboortedag van Rama, de reïncarnatie van god Vishnu, als een perfecte mens. Daardoor hebben we een vrije dag. Met mijn mannelijke 3 collega's, op de motor. bezoeken we de stupa Namo Buddha en het klooster ( Thrangu Tashi Yangtse monstery.)
De weg er naar toe kronkelt tussen de bergen en verandert in een zandweg, wat moeilijk te berijden is met de motor. Maar het was de moeite waard, want de Bhoedistische stupa was prachtig. Het verhaal gaat dat hier een prins zijn lichaam heeft gegeven aan een tijgerin en haar 5 welpen die op sterven na dood waren. Overal zie je dan ook afbeeldingen of beelden van die prins samen met de tijgerin en haar welpen. Daarna rijden we door kleine dorpjes met rijst- sinaasappel- en aardappel velden. Terug in Bhaktapur, nemen we afscheid van 2 collega's en rijden Manish en ik door naar zijn ouderlijk huis. Zijn ouders en broer en zus verwelkomen me hartelijk. Ze hadden liever gezien dat ik bij hun zou logeren tijdens mijn verblijf in Nepal, maar daar heb ik maar van afgezien. Na een verfrissende douche, trakteren ze met een schaaltje met kleine hapjes wat behoort bij de Pusa ( ceremonie) ter ere van Rama Navami. Het is heel gezellig. De hele familie is compleet aangezien Manish getrouwde broer ( uit Japan,) en schoonzus ook thuis zijn. Daarna volgt een rijstmaaltijd met kip , waarbij een fles witte wijn wordt opengetrokken. Prima verzorgt. Manisch heeft zijn kamer en bed aan mij afgestaan en slaap zelf op de bank in de t.v.kamer. Erg lief van hem.

Maandag 26 maart, Kathmandu:
Ik heb goed geslapen ondanks dat het matras erg hard was. Manisch was al veel vroeger opgestaan want hij moest zijn schoonzus, die verpleegkundige is, met de motor naar het ziekenhuis gebracht, en daarna had hij zijn motor gewassen want die zat na de rit van gisteren nog onder het zand. Rond 8.00 uur volgt een ontbijt bestaande uit dal bhad en de restanten van gisteren avond. Daarna rijden we in 45 min. met de motor door het hectische verkeer en veel uitlaatgassen van het centrum van Kathmandu naar het ziekenhuis. Daarna volgt een normale werkdag. Aangezien een collega onverwachts de hele week heeft vrij genomen moeten we poot aan spelen.Net als we klaar zijn met werken begint het hard te regenen en te onweren. We wachten totdat het minder wordt en dan loop ik naar huis onder de paraplu. Grote plassen staan op de weg en de onverharde stukken zijn veranderd in modderpoelen.

Dinsdag 27 maart t/m vrijdag 30 maart: Kathmandu:
De werkweek verloopt normaal. Het is leuk om met mijn Nepalese collega's samen te werken en de patiënten waarderen het als ik ze behandel. Manish en ik willen samen nog uitstapje maken van een paar dagen. Het wordt of een 3 daagse trekking of 3 dagen fietsen. We gaan na wat de mogelijkheden zijn.

Zaterdag 31 maart: Kathmandu:
Op mijn vrije dag loop ik 's middags naar het klooster van Kopan. Ik ben er wel vaker geweest, maar nu wilde ik eens de route volgen die Google map aangaf. Het is een Bhoedistisch klooster in Tibetaanse stijl en ligt op een heuvel met een prachtig uitzicht over de Kathmandu vallei. Maar ik kwam voor een gesloten poort te staan, want er was een 10 daagse cursus bezig. Helaas! Daarna maar weer de Stupa van Bodhnath (Boudha) bezocht. Inmiddels hebben Manish en ik besloten om vanaf morgen 3 dagen te gaan fietsen in de Kathmandu vallei.

Zondag, maandag, dinsdag, 1-2-3 april: 3 daagse fietstocht door Kathmandu vallei.
Zondagochtend om 8.45 uur komt Manish me met de motor van zijn vriend ophalen. Ik kan nog net genieten van de wentelteefjes die de vrijwilligers in huis ter ere van Pasen hebben gemaakt. In Thamel aangekomen brengen we eerst de motor van zijn vriend terug die daar een heren modezaak heeft. Daarna lopen we naar de fietsenwinkel waar we de mountainbikes voor 1000 rupies per dag kunnen huren. De fietsen worden in orde gemaakt en vervolgens rijden we in het drukke verkeer van Kathmandu richting Nagarkot. De weg er naar toe is slecht en heel druk en voert ons langs Mulpani, Thali, Dancchi, Changunarayan, Gausuli naar Nagarkot. We moeten onze mondmasker op want het stof en de uitlaatgassen verstikken je. Op een deel van de route wordt een nieuwe weg aangelegd en zijn we gedwongen om te lopen. Het is dubbel zwaar, want de zandweg loopt omhoog en hierin moeten we de fietsen omhoog duwen. Manish is bekaf, het is veel zwaarder dan fietsen in Nederland zegt hij. Wij zijn de enige fietsers op die route, we komen alleen twee Nederlandse voorgangsters tegen. Rond 16.30 uur arriveren we bij hotel View Point in Nagarkot op 2195 meter. Het is een oud hotel op de top van de heuvel met een prachtig uitzicht. We krijgen zelfs de hoogst gelegen kamer. De eigenaar is een vriend van Manish vader en daarom krijgen we reductie op de prijs. Na een verfrissende douche maken we nog een ommetje. Allemaal hotels, voor een deel in gebruik maar ook heel wat in aanbouw. ' s Avonds is er een lekker buffet en spreken we met docenten uit Canada en Engeland die samen met en aantal kinderen een studie project hebben met Nepal. Het smaakt ons geweldig. Rond 22.30 uur duiken we moe en voldaan in ons bed.
Maandagochtend staan we om 5.45 uur op want de zonsopgang in Nagarkot moet je gezien hebben. Maar helaas, het was nevelig. dus het viel wat tegen, maar gelukkig waren we hier niet speciaal voor naar Nagerkot gekomen i.t.t. vele andere gasten. Na het ontbijt met brood. omelet en aardappels gaat onze fietstocht om 8.30 uur verder. We pakken de hoogst gelegen route die ons langs vele kleine dorpjes leidt, met een prachtig uitzicht op de vele bergterassen. Het blijkt ook nog eens de langste route te zijn van Nagarkot naar Dhulikhel , die leidt via de uitkijktoren van Nagarkot, Nala en Banepa, met de nodige klimmetjes en afdalingen via
landweggetjes en bospaadje. Het fietsen gaat Manish vandaag beter af dan gisteren, maar ik heb last van de punt van mijn fietszadel die prikt in mijn genitaliën, waardoor ik schreef op mijn zadel moet zitten. We komen nog 3 Nepalese fietsers tegen, maar die laten zich naar boven brengen met de auto en fietsen dan een stukje naar beneden. Ha, ha, ha.!!!
Onderweg stoppen we bij een huisje waar we cola kunnen drinken. Hier wordt ook een geit geslacht. Zijn hoofd ligt al in het vuur want dat deel is volgens hun het lekkerste. ( griezel). Om 16.00 uur komen we in Dhulikel aan wat ligt op 1625 meter hoogte. Manish heeft nog een verrassing voor mij. Hij vertelt me dat zijn neef in Dhulikel werkt als professor in het academisch ziekenhuis en dat hij ons uitgenodigd heeft in zijn huis, en dat ook Manish broer hier naar toe komt. Terwijl wij op hun staan te wachten begint het net te regenen. Na een verfrissende koude douche en koffie met koekjes gaan we de stad Dhulikhel wandelend bekijken. Het is een oude stad met authentieke huizen en een prachtige tempel genaamd Shree Bhagwati. Ook gaan we boodschappen halen voor onze avondmaaltijd. De 3 mannen maken een heerlijke pikante rijstmaaltijd klaar met kip. Het is erg gezellig en ik krijg heel wat te horen over allerlei rituelen en gebruiken en over het ziekenhuis. De kamer waarin ik slaap is nog nooit gebruikt en daarom mag ik een openingsceremonie doen middels het doorknippen van een lint en een speech.
Dinsdagochtend staan we ook weer om 6.00 uur op en na een kop koffie en koekjes beklimmen we 1000 traptreden om de Kali tempel ( Hindoe tempel) te bekijken en het grote Bhoeddha beeld te zien die op de heuvel staat. Terug in huis gaan we ontbijten. Rond 10.30 uur nemen we afscheid van Manish neef en broer en fietsen via Bhaktapur naar Kathmandu. We nemen de grote weg want we verwachten dat de binnenwegen veranderd zijn in modderpoelen na de heftige regenbui van gisteren avond. Onderweg bezoeken we Nagele waar op een heuvel het grootste Shiva beeld ter wereld staat genaamd Kailashnath Mahadev (33,9 m. incl. sokkel). In het plaatsje zelf worden lokale zoet- zuren versnaperingen gekocht waar m.n. de vrouwen dol op zijn. En in Bhaktapur gaan we de bekende Bhaktapurse yoghurt eten. Heerlijk ! We krijgen korting van de verkoper omdat we hem van fysiotherapeutisch advies voorzien m.b.v. zijn pijnlijke knieën. Rond 16.00 uur zijn we in Thamel/ Khatmandu. Hier gaan we eerst koffie drinken bij de vriend van Manish voordat we de fietsen terugbrengen. Daarna loop ik in 1,5 uur terug naar huis en Manish wordt door zijn vriend met de motor naar huis gebracht. Hij wou me ook naar huis brengen maar dat vond ik niet nodig. In het begin begon het een beetje te regenen maar gelukkig zette het niet door. Om 18.00 uren kom ik daar aan. Heerlijk een douche genomen, gegeten , en op tijd naar bed gegaan. Wat kan het leven toch goed zijn!

Woensdag 4 april: Kathmandu
Vandaag gewoon gewerkt. Onze collega's waren blij dat we weer terug waren. Manish begint wat later want hij moet zijn vriendin, die in Noorwegen studeert, van de luchthaven halen. Zij is speciaal overgekomen omdat haar broer, die in Nieuw Zeeland woont, hier gaat trouwen. Manish is overgelukkig.

Zaterdag 7 april: Kathmandu
Op mijn vrije dag wil ik 's ochtends eerst het nieuwe weeshuis van Mick Brocker, wat in aanbouw is in Timi, gaan bezoeken. Frans, een medevrijwilliger, heeft mij een korte route daar naar toe uitgelegd . Hierbij moet ik een bamboe brug over de rivier oversteken, maar ik kan hem in eerste instantie helemaal niet vinden. En als ik hem dan uiteindelijk vind begint het te regenen en kan ik hem via de modder helemaal niet bereiken. Ik besluit om er vandaag maar van af te zien, want anders kom ik nog te laat bij Lakpa, de Langtang gids van 2 jaar geleden, met wie ik een afspraak heb gemaakt. Ik loop naar Kopan, waar hij woont. Hij heeft daar een kamer in een groot appartement, samen met zijn vrouw die voor tandarts studeert, maar nu tijdelijk werkzaam is als mondhygiënist.Hij is niet zo spraakzaam en zij is erg verlegen waardoor de conversatie een beetje stroef verloopt . Zij wil haar studie afmaken in Australie en daarvoor volgt ze een cursus Engels, maar ze durft haar mond bijna niet open te doen. Dus toen Lakpa aan kondigde dat hij naar Bhoudenath moest met zijn scooter, was ik daar niet rouwig om en kon ik zover meerijden. Toen terug gelopen naar huis. Rupa en Kechab stonden net op het punt om naar een geboorte partij te gaan, en ze vroegen me of ik mee wilde gaan. Daar had ik wel oren naar. Toen me snel omgekleed en in hun auto gestapt. Het bleek een verlate geboortedag te zijn van een neef van Kechab die in Amerika woont en bij zijn ouders in Nepal de geboorte van hun inmiddels 2 jaar oude zoontje viert. Allemaal familieleden van Kechab waren aanwezig. Er was bier en limonade, en iedereen kreeg een bord met allemaal snacks en daarna nog rijst met groenten en tot slot nog yoghurt. Gezellig gesproken met interessante familieleden.

Zondag 8 april, Kathmandu:
Na het werk loop ik samen met Frans, vrijwilliger, naar het in aanbouw zijnde weeshuis. Ik ben er vorig jaar december ook geweest met Mick, maar toen heb ik alleen de bouwgrond gezien, maar staat er al een gebouw met 3 verdiepingen. De planning is dat het eind april klaar is, maar volgens mij gaat het nog veel langer duren.

Maandag 9 april: Kathmandu:
' s Middags ga ik samen met collega Alok, op zijn motor, naar de fitness shop in Tamel, waar we dumbels kopen. Omdat een familielid van Kechab die zaak runt zou ik korting krijgen. Maar de hoeveelheid viel tegen, namelijk
100 rupies ( ca. 1 dollar). Alok zet me af bij een restaurant in Baneshwor waar ik Manish en zijn vriendin ontmoet. Het was een bijzondere kennismaking. We drinken bananen lassi (yogurt drank) en eten bara, dit is een Newari snack, gelijkend op een pannekoek gemaakt van zwarte linssen.
Daarna brengt Manish zijn vriendin naar huis en wij rijden naar het huis van zijn ouders. Ze zijn heel blij dat ze me weer zien en we eten kip met rijst. We kletsen heel wat af en het is 12 uur geweest voordat we naar bed gaan.

Woensdag 11 april, Kathmandu:
Na het werk ga ik samen met mijn collega' s uit eten I.v.m. mijn afscheid a.s. vrijdag.Het is erg gezellig. Verschillende schaaltjes met kippenvlees, vis, momo' s met pittige sausjes, komkommer en radijs en pinda's verschijnen op tafel en daarbij drinkt de een bier, de ander witte wijn of cola. Er is ook een zwembad bij, maar slechts een collega trekt een paar baantjes. De lucht trekt dicht en het begint te regenen net op het moment dat we opstappen. Ik heb nog een nieuw wit T shirt nodig , maar in Pepsi Cola is geen enkele winkel die iets fatsoenlijks verkoopt. Maar na het etentje bezoeken we een winkeltje in Boudhanat, van een dochter van een van Manish patiënten, waar ik 45 % korting krijg. Niet gek ! En ik koop 2 shirts . Daarna brengt Manish me met de motor naar huis.

Morgen, donderdag 12 april, is alweer mijn laatste werkdag en vrijdag 13 april vlieg ik om 12.30 uur van Kathmandu via Istanbul naar Amsterdam waar ik om 22.15 hoop te landen. Dan ga ik overnachten bij een vriendin in Hoofddorp. En zaterdag 14 april vlieg ik om 17.30 uur naar Israël. Dan begint mijn 14 daagse vakantie in Israël en Jordanië. Dit doe ik met Djoser in groepsverband. En 28 april zit mijn vakantie van bijna 5 maanden erop. Het zal wel weer wennen zijn, maar het heeft ook weer zijn goede kanten, vooral als het weer beter wordt in de lente en de zomer.

Dit waren weer mijn laatste belevenissen in Nepal. Als het lukt zet ik morgen de foto's erbij.
Mijn laatste verslag zal dan uit Israël /Jordanië zijn.

Groetjes van Francine